چه غریب ماندی ای دل                                   نه غمی نه غمگساری    

                            نه در انتظار یاری

                                                        نه دیار انتظاری

 

    غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد                       که دگر به این گرانی نتوان کشید باری

    به غروب این بیابان بنشین غمین و تنها              بنگر وفای یاران که رها کنند یاری

 


 

نوشته شده توسط میثم در جمعه شانزدهم تیر 1385 ساعت 23:34 موضوع | لینک ثابت