آخرین برگ

میخوام یه قصری یسازم پنجرهاش آبی باشه

من باشم و تو با شی و یک شب مهتابی باشه

.

.

.

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

بدون یه خدا حافظی پر نزنی تنها نری

یه موقعی فکر نکنی دلم برت تنگ نمیشه

فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه

اگه بری شبا چشام یه لحظه هم خواب ندارن

آسمونای آرزو یه جرعه مهتاب ندارن

راستی دلت می آد بری بدون من بری سفر

بعدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر

اصلا بگو که دوست داری این جور دوست داشته باشم

اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم

حتی اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه

چهره تو یادم می آد وقتی که بارون میزنه

ای کاش منم تو آسمون یه مرغ دریایی بودم

شاید دوستم داشتی اگرآهوی صحرایی بودم

ای کاش بدونی چشاتو به صد تا دنیا نمیدم

یه موج گیسوی تو روبه صد تا دریا نمیدم

به آرزو هام میرسم وقتی که تو پیشم باشی

تا وقتی اینجا بمونی بارون قشنگ و نم نمه

هوای رفتن که کنی مرگ گلای مریمه

نگام کن و بهم بگوبگو میری یا می مونی

بگو دوسم داری یا نه مگر گلای شمدونی

نامه داره تموم میشه مثل تموم نامه ها

اما تو مثل آسمون عاشقی و بی انتها

درحسرت نو دل ماه شکست

چشمای هزار غنچه در راه شکست

تو رفتی و بعد تو دلم مثل بلور

افتاد ز برج شوق ناگاه شکست

نوشته شده توسط میثم در شنبه بیست و سوم دی 1385 ساعت 18:34 موضوع | لینک ثابت